Hayal edelim ki arabayla uzun bir yolculuktayız. Yol kenarında rengarenk çiçekler, çeşit çeşit bitkiler doğayla iç içe, yan yana duruyor. Sanki bize, gel bizi kokla, sev der gibiler. Peki, kaçımız arabasını durdurup o çiçeklere bakar, onlara dokunur, onları koklar? Cevap mı? Kocaman bir hayır. Aramızda yapıyorum diyenlerin inanız sayısı çok azdır. 

Peki aynı arabayla yolda giderken ileride bir trafik kazası gördüğümüzde ne yaparız? İşte o zaman bambaşka kişiler oluruz. Aniden frene basar, arabayı yavaşlatır, gözümüzü kazadan ayıramayız. İçimizde bir merak uyanır. Belki de farkında olmadan acıya bakmak isteriz. Peki, kaçımız böyle bir manzarayı görünce durmaz ve de arabasını yavaşlatmaz? Cevap mı? Hemen hemen hiçbirimiz.

Şimdi kendimize soralım? Neden çiçeklerin güzelliğini görmezden geliyoruz da acıyı, kederi hemen fark ediyoruz? Neden bir doğa harikasının yanından geçip gidiyoruz da bir kazayı, bir felaketi görmek için neredeyse durup bakıyoruz? Belki de farkında olmadan kendimizi buna alıştırdık. Belki acı ve gözyaşı hayatımızın öyle bir parçası oldu. Ki belki de onun için artık tüm bunları normal görmeye başladık. Kim bilir, belki de zamanla güzel şeylere bakmaya, onları fark etmeyi unuttuk. Sonra da dönüp bu kadar acının içinde yaşamayı hayatın doğal akışı sandık.

Oysa unuttuğumuz bir şey vardı: Bizi bu hale getiren yine de biz kendimizdik. Güzelliğe ayırdığımız zamanı günden güne azaltan bizlerdik. Acıya günlerimizi, aylarımızı, hatta yıllarımızı verirken, sevgiye, şefkate ve güzel şeylere ayırdığımız vakit bir kelebeğin ömrü kadar kısa oldu.

Kısacası, biz her türlü güzelliği görmek istemeyen gözler olduk. Gözlerimiz acıyı görüyor ama güzelliği görmüyor. Kulaklarımız felaketi, acıyı duyuyor ama kuşların cıvıltısını işitmiyor. Belki de mutluluğumuz yeniden bakmayı istemekte ama bunu kabullenemiyoruz. İleride ya da zamanla gözlerimizi sadece acıya değil de güzelliğe de açabilir miyiz acaba? Zor bir soru ama asıl nokta; gözlerin güzellikleri görmemesinden değil görmek istememesinden kaynaklı.